شب عشاق و من و خلوت و یاری که نبود
دل غمگین و سکوت و می نابی که نبود
جمله افکار پریشان و دلی پر از درد
ناله از گردش ایام و غمخواری که نبود
سینـه ای پـر ز بلا و ترکـۀ لخت فلک
خونی از دیده به سیل و چاره سازی که نبود
مسئلت از من و یارب تو بکن چارۀ من
زین ره بی ره و ره گشائی که نبود
می روم سوی دیاری و ز نامردی دهر
می کنم داد و فغان و گله هایی که نبود
هرگزش خیر نداد و کسی از چرخ فلک
هیچ جز خاک ندید و وعده هایی که نبود
من و این غمکدۀ بی همه کس
شکوه را کم کنم و فکر و عذابی که نبود
شب
بود و هنگامــۀ راز و نیاز
وقت
کــــم بود و دل غرق نیاز
اشک
بود و سینۀ ای پر سوز و ساز
نامه
ای مِشـکین و آهـی جان گـداز
گردنـی خم، دستـها ســویش دراز
چشم
پر خون،لب به توبه، گوش باز
غرق در عشقبازی با
شَهِ افلاک ساز
اینچـــنین مــی خوانمت
مهمــان نواز
آمـــدم
سویت ای عزیز بنده نواز
تا
که تسکینم دهی ربّ دل نواز
جز
به درگــاه تو ای ربّ بی نیــاز
هست راهِ منزلی این
لحظه باز ؟
خود تو دانی همه اسرار و راز
من
چه گویم دیگرت ای نازِ ناز ؟
نکر از ارباب می گیرد نیاز
قطره از دریا شود نهری دراز
